MEKKE ‘DE GÜN BATIMI

Hiç böyle görmemiştim güneşi and olsun ki!
Öyle can yakıcı bir içten bakışı var ki,
Yalnız yürekler değil kayalar tutuşuyor,
Ölü volkanik dağlar yeniden canlanıyor,
Kabe’nin yüreğinden volkanlar püskürüyor,
Taşlaşmış yüreklerden pınarlar fışkırıyor…

O alevlerle yanan,tutuşan canlar,başlar
Yüzyıl’a,Yüzyıllar’a Barış’ı haykırıyor….

Ortalık karardıkça Harem aydınlanıyor,
Güneş içinden sonsuz güneş doğuveriyor.
-Oteller silueti bozuyor,zedeliyor.-
Işık taklar altından geçerek Müslümanlar
Öteler ötesine akıyor,akıyorlar…
Dudakları kavrulmuş,yürekleri alevli,
Hüzünlü yürekleri korkulu ve ümitli…

Onlar,onlar dünyanın yüzünü güldürecek,
Onlar aşkı,barışı,huzuru getirecek…
Onlar,anlar onulmaz yaraları saracak,
Onlar,onlar açılmaz kapıları açacak…
(aşılmaz dorukları aşacak)

Kuşlar,kuşlar yanarak tavafa katılıyor,
Kuşlar insanlaşıyor,insanlar kuşlaşıyor.
Ruhlar kanatlanıyor,kanatlar ruhlaşıyor…

Sarayın ışıkları daha mı solgun şimdi, (sanki!)
Yoksa pencerelerde perdeler mi çekili?

Müminlerin bağrından sonsuz güneş doğuyor,
Müminler zamanları ayağa kaldırıyor…

Zamanlar müminlerle kimliğe bürünüyor,(kişilik kazanıyor)
Mekanlar müminlerle dengeye kavuşuyor…
(zamanları aşıyor)